quaesitor
quaesitor, an investigator, examining magistrate, examiner, inquisitor, prosecuting officer
quaesītor, ōris, m.: an investigator; examiner; judge, 6.432. (quaerō)
quaesītor, ōris, m. [quaero], a seeker, searcher (post-class.).
- I In gen., as for gold, connected with scrutator, Pacat. Pan. Th. 28.—
- II In partic., an investigator.
- A In judicial (esp. in criminal) matters, an examiner, inquisitor: quid mihi opus est sapiente judice? quid aequo quaesitore? Cic. Font. 6, 11; id. Sull. 28, 78; id. Verr. 1, 10, 29: quaesitorem edere, id. Planc. 17, 43: quaesitor Minos, Verg. A. 6, 432: tres, Sall. J. 40, 4.— Of Cicero, as the investigator of the Catilinarian conspiracy, Cic. Cat. 4, 5, 10: judex desiit esse, quaesitor est, Sen. Brev. Vit. 17, 3.— Esp. of the praetor who presided in criminal trials, Cic. Verr. 1, 10. —
- B In a scientific point of view, an inquirer, examiner, considerer, as a transl. of the Gr. σκεπτικός, a sceptic (post-class.), Gell. 11, 5, 2: quaesitor ille solus animaeque corporisque, Prud. Hymn. ante Somn. 89.
quaesītor, ōris, m. (quaero), I) der Sucher, Pacat. pan. 28, 2. – II) der Untersucher, a) in einer Kriminaluntersuchung, der Untersuchungsrichter, Verhörsrichter, Vorstand des Gerichtshofes (Ggstz. reus, der Beklagte, u. Ggstz. iudex, der Richter, der das Urteil spricht), bes. vom Prätor, der die öffentliche Untersuchung in Kriminalsachen zu leiten hatte, Cic. u.a.: criminum, Liv.: iudex desiit esse; quaesitor est, Sen. de brev. vit. 17, 5 – b) übh., quasi quaesitores et consideratores, von den Skeptikern, Gell. 11, 5, 2.
quaestor, ~or qui quaestionibus praeest
sanctae ecclesiae vox est quaerentis ‥ Dominum suum ‥ . sequitur vox ejus qua ~oribus suis de se sermocinantibus sese semper adfuisse ‥ declarat
intrat tacite ~or, intus videt quod perdiderat
dispersis per littora ~oribus nullum [cadaver ] facile repertum est
exactor, i. ~ortolnene [l. tolnere ]
quæsītŏr, (12) ōris, m. (quæro), ¶ 1 celui qui cherche : Sen. Ep. 119, 5 || celui qui fait une enquête, une instruction criminelle [président dʼune chambre dʼenquête permanente, quæstio perpetua, à défaut dʼun préteur] : Cic. Verr. 2, pr. 29 ; Sulla 78 ; Br. 200, etc. ¶ 2 chercheur [en parl. des sceptiques] : Gell. 11, 5, 2.
..... Vado non Italus hostis, Sed nostræ Quæsitor humi.
Quereux, a Lat. Quærens, in Lit. remiss. ann. 1415. ex Reg. 169. Chartoph. reg. ch. 59 :
Vous faites les Quereux, et si savez bien où est laditte fillette.Sed et qui quærendo decimam colligit, eodem nomine appellatur, in Ch. ann. 1330. ex Tabul. S. Mart. Pontisar. fol. 35. v° :
Aveuc ce lesdiz escuiers... eussent accoustumé de mettre Quereux, pour querre ladite disme en Aoust.
quaesītor ōris, m
- QVAES-, an investigator, examining magistrate, examiner, inquisitor, prosecuting officer: illa tormenta regit quaesitor: Minos, V.: quaesitori gratulationem decrevit: consules et quaesitor erant ex illius voluntate, i. e. the praetor(who conducted the trial).
Quaesītor
The Roman title of the president of an extraordinary or ordinary criminal court (quaestio extraordinaria or perpetua). According to Sulla 's rules of procedure, six praetors chosen for criminal cases presided, and when this number was not sufficient additional judges, iudices quaestionis, were provided.