queribundus
queribundus, wailing, plaintive
quĕrĭbundus, a, um, adj. [queror],
- complaining (rare but class.).
- A Of persons: totos lustrat queribunda penates, Val. Fl. 7, 126. —
- B Of things: magnā et queribundā voce dicebat, Cic. Sull. 10, 30: senectus, Sil. 13, 583.
queribundus, a, um (queror), sich in Klagen ergehend, a) v. Pers.: natorum queribundae animae, Ov. met. 7, 612 M.: totos lustrat queribunda penates, Val. Flacc. 7, 126: qu. Senectus (als Gottheit), Sil. 13, 583. – b) v. der Stimme, vox, Cic. Sull. 30.
quod in re aliqua corpori necessaria nequaquam aliquando alicui extitit querulus–-immo nec ~us–-his tantum que dabantur egregia humilitate contentus
parrochiani nullam causam inveniunt querebundam
quĕrĭbundus, (16) a, um (queror), plaintif : Cic. Sulla 30 || qui se plaint : Sil. 13, 583 ; Val. Flacc. 7, 126.
queribundus
adj.
- QVES-, wailing, plaintive: vox: Natorum animae, O.