quoquam
quoquam, to any place, in any direction, whithersoever
quō-quam, adv.
- To any place, whithersoever (rare but class.): ut hanc ne quoquam mitteret, nisi ad se, Plaut. As. 3, 3, 45 (635); Ter. Ad. 170; id. Hec. 565: meare diversa, Lucr. 1, 428 Lachm.: neque se quoquam movit ex Urbe, Nep. Att. 7; Sall. J. 14, 17; Liv. 34, 16; Cic. Verr. 2, 2, 21, § 52: non ivit servus tuus quoquam, Vulg. 4 Reg. 5, 25.—*
- II = in aliquam rem, in any thing, in aught: neque quoquam posse resolvi, Lucr. 1, 1053.
quō-quam, Adv., irgend wohin, Plaut., Ter., Cic. u.a.: übtr. = in alqam rem, in etwas, Lucr. 1, 1055.
nec illum quoquam discedere sivit ab ipso
noli ‥ ~am ire, sed in loco mane
si quis ‥ ab Anglia ~am iret, ‥
morabatur ibi tenebaturque divino nutu ne ~am digredi posset
interrogavit eum si ‥ clericum ~am precedere ‥ videret
non consulo ut ~am discedas de domo tua
invenit hostes ‥ observantes si ~am eum contueri possent
nec adeo facile ~am repperies tot domos religiosas
quōquăm, (12) adv., qq. part [mouvemt ] : Ter. Ad. 170 ; Cic. Verr. 2, 2, 52 ; Nep. Att. 7, 1 || = in aliquam rem Lucr. 1, 1053.
quōquam
adv.
- old dat.of quisquam, to any place, in any direction, whithersoever: Cave oculos a meis oculis quoquam demoveas tuos, T.: nec proficisci quoquam potes: priusquam inde quoquam procederet, L.