quoquo
quoquo, to whatever place, whithersoever
quō-quō, or, separated, quō quō, adv. [quisquis],
- to whatever place, whithersoever (class.): quoquo ibo, Plaut. Aul. 3, 3, 1 (449): quoquo venias, id. ib. 3, 5, 31 (505); id. Curc. 5, 3, 22 (700): quoquo hic spectabit, eo tu spectato simul, id. Ps. 3, 2, 69 (858): quoquo sese verterint Stoici, Cic. Div. 2, 9, 24.— With gentium: quoquo hinc abducta est gentium, to whatever place in the world she has been carried off, Plaut. Merc. 5, 2, 17 (858); cf.: quoquo terrarum, Ter. Phorm. 551.
1. quōquō, Adv., s. quis-quis.
2. quoquo, ere, in guten Hdschrn. = coquo, s. Fritzsche Hor. sat. 2, 1, 74.
copiam pergendi ~o vellent tribuit eis
incertus ‥ futuri, ~o rerum dispositor Deus, cui vult et quoquomodo vult fortunam permutans, non eum castellum diutius habiturum previdit
quōquō, (13) adv., en qq. lieu que [mouvt ], de qq. côté que : Pl. Aul. 449, etc.; Cic. Div. 2, 24 ; quoquo gentium Pl. Merc. 858 ; quoquo terrarum Ter. Phorm. 551, en qq. endroit du monde que.
quōquō
adv.
- old dat.of quisquis, to whatever place, whithersoever: quoquo sese verterint Stoici: quoquo terrarum, whithersoever in the world, T.