About

Menu

randum

RANDUM
, Arbitrandum, in Glossis Isid. Additur in Excerptis Pithœanis, forte Rendum, a reor : quod est verisimillimum. Nostris alias Randon, impetus erat et concursus multorum, ut in Hist. Johannis IV. Ducis Britan. apud Lobinell. tom. 2. Histor. Britan. col. 720 : Quand les choisit, de plain RandonIl va deploier son panon. Proprie sanguinem abunde profluentem significat, unde ad plura translatum istud vocabulum. Vide Nicottum, Borellum et Dictionarium universale Gallicum.
Haud satis accurate dictum est cum aliis nostratibus Glossographis ; hæc enim vox, ut Academici Hispani in suo Dictionario observant ad vocem Rondon, adverbialiter tantum sumi solet significatque Intrepide, inconsiderate, cum vi et impetu ; unde non nude Randon, sed de randon, scriptum reperimus. Hinc Randonnée, Vis, impetus, et Randonner, Magno impetu irruere. Lit. remiss. ann. 1477. in Reg. 206. Chartoph. reg. ch. 987 : Le suppliant osta l'espieu à icellui Adam de tel Randon, qu'il le fist cheoir à terre sur les mains. MS. part. 1 : Ferrant avoit brochié de trenchans esperons,Et fiert si le premier, qui li vient, de Randons...Et Ferrant li court sus tout une Randonnée,Que sprevier ne faucon ne vole à recelée...Là se tret Gadifer pour le duc délivrer,En la grant presse a fet son cheval Randonner.

Saved

Recent