rancide
rancĭdē, adv., v. rancidus.
rancidē, Adv. (rancidus), ranzig, stinkend, dah. übtr., ekelhaft, auf ekelhafte (widrige) Weise, Gell. 18, 8, 1 u. 18, 11, 2. – Compar.; quod rancidius offenderet auditum, Palaemon. art. 542, 16 K.
rancĭdē (rancidus), dʼune manière désagréable : Gell. 18, 8, 1.