rancidulus
rancidulus, stinking, rank, rancid
rancĭdŭlus, a, um, adj. dim. [rancidus] (post-Aug.).
- I Lit., stinking, rank, rancid: opsonia, Juv. 11, 135.—
- II Trop., disgusting, loathsome, offensive: rancidulum quiddam locutus, Pers. 1, 33; cf. Mart. 7, 34, 7.
rancidulus, a, um (Demin. v. rancidus), etwas ranzig, -stinkend, I) eig.: opsonia, Iuven. 11, 135. – II) übtr., ekelhaft, widrig zu hören, Pers. 1, 33. Mart. 7, 34, 7.
corcula strophoso violavit vulnere regis, / rancidulis infesta modis
~us, iracundus
audit Judaicum vulgus rancidulum / et labrum rabide rugat prominulum
rancĭdŭlus, (15) a, um, dim. de rancidus, qq. peu rance : Juv. 11, 135 || [fig.] Pers. 1, 33.
- 1. (Juv.) een beetje ranzig, een beetje stinkend [obsonia];
- 2. (Pers.; Mart.) (metaf.) walgelijk om te horen.
Lingua balbutiens faucium inter Rancidulos cursus, squalido sitis impedita rigore non loquitur, sed stridet.De stridulo et ingrato vocis sono hic agi palam est.
Raucidulus. Vide Raucidus.
rancidulus
adj.
dim.
- rancidus, stinking, rank, rancid: opsonia, Iu.