rancidus
rancidus, stinking, rank, rancid
rancĭdus, a, um, adj. [ranceo, rancens], stinking, rank, rancid.
- I Lit.: cadavera, Lucr. 6, 1155: aper, Hor. S. 2, 2, 89.—
- II Trop., disgusting, loathsome, offensive: aspectus, Plin. 22, 22, 46, § 92.—Comp.: quid rancidius, quam, etc., Juv. 6, 185. — Sup. does not occur.— Adv.: rancĭdē, nauseously, disgustingly: ficta verba, Gell. 18, 11, 2; 18, 8, 1.
rancidus, a, um (ranceo), ranzig, stinkend, I) eig.: cadavera, Lucr.: aper, Hor. – II) übtr., ekelhaft, widrig, aspectus, Plin.: senex, Apul.: rancidae edentularum cantilenae, Prud.: quid rancidius, Iuven. 6, 185.
carnes penitus defecerant quibus diu ~is et putridis vescebantur
quod panes sint muscidi, bacones ~i, pastilli ‥ putridi
oleum ~um et pinguedo ~a et cibi putridi ‥ faciunt istum morbum
caro ~a, A.rest flesche
~a virulentaque ‥ venena
~is,bitrum
tam ~is [gl.: anxiis, fetidis vel amaris, invisis, abhominatis ] fletuum questibus lacrimabundus lugubriter flevitþrogum ,biterum ,feorigum
contra virum Dei zelantes ~a [gl.: ] livoris invidia torquebanturof þron ,æfestigum ,niþfullum , amara
non Mars vulnificus, qui belli semina spargit / rancida Gorgoneis inspirans corda venenis
omnium bonorum invisor, qui ~a corda virorum inficit malitia(
licet error stultorum corruptione ~a Doctrinalis et Accentarii pronunciant delonge, delate, desursum et similia mediam brevi accentu pronunciando(
rancĭdus, (14) a, um (ranceo), ¶ 1 rance, qui sent, avancé : Hor. S. 2, 2, 89 || putréfié, infect, fétide : Lucr. 6, 1155 ¶ 2 [fig.] désagréable, déplaisant, insupportable : Plin. 22, 92 || -dior Juv. 6, 185.
rancidus
adj.
- with comp, stinking, rank, rancid: aper, H.: quid rancidius, quam quod, etc., more disgusting, Iu.