rancor
rancor, ōris, m. [ranceo, rancens].
- Lit., a stinking smell or flavor, rankness, rancidity (late Lat.), Pall. 1, 20, 2; 11, 10, 2. —
- II Trop., an old grudge, rancor, Hier. Ep. 13, 1.
rancor, ōris, m. (ranceo), I) das Ranzige, der ranzige Geschmack, -Geruch, Pallad. 1, 20, 2 u. 8, 10, 2. – II) übtr., alter Haß, -Groll (franz. rancoeur), Hieron. epist. 13, 1. Augustin. epist. 73, 11.
a restnes , ~or
ne rigor et rancor mentis penitralia turbent
si ‥ placidum ‥ animum et sine querela controversiae ac ~oris haberent
rogavit enim regem ut me rogaret quatinus omnem mentis ~orem adversus eum pro hac causa conceptum omitterem
nullum cordis ~orem habebo adversus aliquem
antiquo ~ore inter Normannos et Francos renovato bellorum incendium exortum est
ex amaritudine potius et ~ore animi quam ex caritatis sinceritate videbitur processisse responsio
rangor, nequitia
rancŏr, ōris, m. (ranceo), rancidité, rancissure : Pall. 1, 20, 2 || [fig.] rancune (rancœur) : Hier. Ep. 134, 1.
Rancœur, hodie
Rancune. Tabularium Metropolis Turon. :
Conceperat adversus eum Rancorem propter inobedientiam.Vita S. Hidulphi in Historia Mediani Monast. pag. 103 :
Absque pusillanimitate, amaritudine vel Rancore.Occurrit in formulari Anglican. Thomæ
Madoxpag. 383. apud
Conscientiæ nostræ testis est Dominus, post reconciliatas amicitias nullum intercessisse Rancorem.
Veteri Rancore deposito.
Rancore, qui proprie est putor ex vetustate et corruptione, ut apud Palladium lib. 1. cap. 20.
Omnes se invicem monuerunt, ut cuncti universum animi Rancorem, pro quocumque conceptum negotio, a corde propellerent.
Isdem amabilis pontifex magnam pro Romanis omnibus cœpit habere angustiam : et quo modo vel ordine ab eorum cordibus tantum potuisset Rancorem sive timorem auferre, anxius cogitare.Vita B. Petri episc. Anagn. tom. 1. Aug. pag. 240. col. 1 :
Recuperavit clericus officium artuum confractorum ; sed quoad vixit, dolorum ipsorum quantalibet sentiebat vestigia, ut forte compungeretur attentius, Rancore pristino minime sublato. Rancor,priori notione, a nostris redditus
Rancœuret
Rancuer. Froissart. vol. 3. cap. 98 :
Tenoient ceux des frontieres de Guerles Rancœur et maltalent couvert aux Brabançons.Lit. remiss. ann. 1364. in Reg. 96. Chartoph. reg. ch. 323 :
Le suppliant et feu Guillaume, dit le Flamment, buvoient à un escot,... sans nulle Rancuer ou mauvaise excogitation.Hinc
Rancureuses et haineuses paroles, Verba quæ
rancoremseu odium et iram spirant et fovent, in aliis Lit. ann. 1390. et Reg. 138.
Rancoremseu odium in aliquem habere, Italis
Rancurare. Charta ann. 1060. Marcæ Hispan. col. 1121 :
Et si fuerit ullus homo vel femina, qui tollant ei aut tulerint prædicta omnia, aut aliquid de prædictis omnibus, prædictus Artallus tantum adjuvet ei ad Rancorare et ad guerreiare per fidem sine engan usquequo recuperatum habeat prædicta Lucia hoc totum quod perditum habuerit.
Rancor, ira : unde Rancordiosus, rancordia plenus.Ugutio et Joan. de Janua : ex Italico
Rancore, vel Gallico