redarguo
redarguo, to disprove, refute, confute, contradict
redarguō, uī, 3, a.: disprove, confute, 11.688.
rĕd-argŭo, ŭi, 3, v. a.,
- to disprove, refute, confute, contradict (class.; syn.: refello, refuto).
- α With acc.: nosque ipsos redargui refellique patiamur, Cic. Tusc. 2, 2, 5; so, aliquem, id. Clu. 23, 62; Quint. 6, 3, 73 al.; opp. probare, Cic. de Or. 2, 72, 293; so, orationem (opp. convinci), id. Univ. 3: contraria, id. Part. 9, 33: crimen, Quint. 11, 1, 9: famosos libellos, Suet. Aug. 55. — Of abstr. subjects: improborum prosperitates redarguunt vim omnem deorum ac potestatem, Cic. N. D. 3, 36: inconstantiam tuam, id. Dom. 9, 21: advenit qui vestra dies muliebribus armis Verba redarguerit, will refute thy words, show them to be false, * Verg. A. 11, 687.— *
- β With object-clause: audi rationem falsam quidem, sed quam redarguere falsam esse tu non queas, Gell. 15, 9, 7.—
- γ With gen., to convict of, prove guilty of: nec sane magnum aliquid efficiemus, quod illos ignorantiae redarguemus, Lact. 3, 1, 15; cf.: redarguti a lege quasi transgressores, Vulg. Jacob. 2, 9. —
- δ Absol.: poterat autem inpune; quis enim redargueret? Cic. Fin. 2, 17, 55; Quint. 6, 3, 72.
red-arguo, uī, ūtum, ere, I) durch tatsächliche Beweise vom Gegenteil zurückweisen, -widerlegen, vom Gegenteil überführen, der Lüge zeihen, Lügen strafen, a) Pers.: nosmet ipsos redargui refellique patiamur, Cic.: redargue me, si mentior, Cic. – absol., quis redarguerit? Cic. – b) lebl. Objj.: oratio, quae neque redargui neque convinci potest, Cic.: refellere et red. mendacium alcis, Cic.: red. inconstantiam alcis, Cic.: famosos libellos, Suet. – v. lebl. Subjj.: improborum prosperitates redarguunt vim deorum, Cic.: advenit qui vestra dies muliebribus armis verba redarguerit, Verg. – II) fast = coarguere: A) jmd. bezichtigen, zeihen, alqm ignorantiae, stultitiae, Lact.; vgl. Bünem. Lact. 3, 1, 15. – B) unumstößlich dartun, m. folg. Acc. u. Infin., rationem falsam esse, Gell. 15, 9, 7. – ➳ rederguisse statt redarguisse sprach Scipio Africanus Pauli fil. nach Fest. 273 (a). 7.
rĕdargŭō, (13) gŭī, gūtum, ĕre, tr., ¶ 1 montrer [à rencontre, en réplique] la fausseté, lʼerreur de, réfuter (aliquem, aliquid, qqn, qqch.) : redargue me si mentior Cic. Clu. 62, confonds-moi, si je ne dis pas la vérité, cf. Tusc. 2, 5 ; contraria Cic. Part. 33, détruire les arguments de lʼadversaire, cf. de Or. 2, 293 ; improborum prosperitates redarguunt vim omnem deorum Cic. Nat. 3, 88, le succès des méchants est un argument contre tout pouvoir divin (la Providence divine) || [abst ] Cic. Fin. 2, 55 ; Att. 6, 1, 18 ¶ 2 dénoncer en retour, en réplique (cf. arguo § 2) : in hoc inconstantiam redarguo tuam Cic. Domo 21, sur ce point je te reproche ton inconséquence || démontrer à titre de réfutation : [av. prop. inf.] Gell. 15, 9, 7 ¶ 3 [av. gén., décad.] convaincre de : Lact. Inst. 3, 1, 15.
- 1. weerleggen, logenstraffen; ➤ nosmet ipsos redargui patiamur; oratio quae neque redargui neque convinci potest; ~ mendacium alcis; improborum prosperitates redarguunt vim deorum (Cic.);
- 3. afkeuren; ➤ inconstantiam redarguo tuam (Cic.);
- 3. (Laatl.) beschuldigen (van: gen.).
red-arguō uī, —, ere,
- to disprove, refute, confute, contradict: quis enim redargueret?: me: nos redargui patiamur: improborum prosperitates redarguunt vim deorum: qui vestra dies muliebribus armis Verba redarguerit, will disprove, V.