redargutio
rĕdargūtĭo, ōnis, f. [redarguo],
- a refutation, reproof, defence: non habens in ore suo refutationes, Vulg. Psa. 37, 15: in redargutionem venire, to fall into contempt, be mocked at, id. Act. 19, 27; id. Psa. 37, 15; Boëth. Arist. Elench. 1 pr.
redargūtio, ōnis, f. (redarguo), die Widerlegung, Vulg. psalm. 37, 15 (wo Plur.) u.a. Boëth. Aristot. elench. 1 pr.
eum ‥ flagello satis ~one correxit
quos et quas dire arguit terribilique ~one pressit
terrebat et luminis majestate, et digna inter dignos propriae indignitatis ~one
factus sicut homo non audiens et non habens in ore suo ~ones [cf. ]Psalm. xxxvii 15
ut nulla offensio impunita aut defectus ‥ penes eos absque ~one pertranseat
sed ipsius versuta ~o regis postea testimonio patuit denudata
inconstantia mentis [regine ] ‥ oppressio ac rapina ‥ servum Domini in ~onem sui multoties acerba invectione armabant
criminis propalatio aut erroris sive impietatis ~o coruscavit
de ~one simulancium egritudines
adicit sophistarum metas quinque procurantium quomodo adversarius in ~onem incidat
methe autem [sc. disputationum ] sunt quinque, ~o, falsum, inopinabile, nugatio, solecismus
rĕdargūtĭō, ōnis, f. , réplique : Vulg. Psalm. 37, 15 || réfutation : Boet. Elench. 1, pr. || -ŭĭtĭō Priscill. Tract. 100, 16.
confutatio, refutatio, reprehensio. Hunc consule in Etymologico pag. 43. et lib. 3. de Vitiis sermonis cap. 41.