refrenatio

rē̆frēnātio (refraen-), ōnis, f. [refreno],

• a bridling, curbing, restraining: doloris, Sen. Ira, 3, 15.

refrēnātio, ōnis, f. (refreno), die Zügelung, Bezähmung, mit obj. Genet., doloris, Sen. de ira 3, 15, 3: refrenationes omnium libidinum, Augustin. serm. fr. (Patrol. ed. Migne tom. 39. p. 1729). – absol., Chalcid. Tim. 204.

refrenatio [CL] , (act of) restraining, checking, or holding back, restraint (usu. w. obj. gen.). blasphemiae ‥ malum medicamento sanatur per ‥ linguae †ob [l. ab] omni inutili locutione ~onem V. Furs. 305; temperantia est omnium illicitorum motuum corporis et animi ~o W. Donc. Aph. Phil. 3. 26; anima libere facit ~onem appetitus honoris sibi propositi R. Orford Sciendum 210; talem ‥ ~onem [sc. appetitus] anima facit et ante deliberationem et post R. Marston QD 440; vitaciones periculorum, curaciones infirmitatum, et refrenac[i]onem malicie Medit. Farne f. 57r; cessante causa, cessat effectus, cum ergo racionabilitatis maliciarum †refrenata [l. refrenatio] fuit causa quare Hebreis fuit lex data in scripto ‥, cum populus Christianus jam sit infrenatus laude divina ‥, racionabiliter cessare debet effectus, sc. scriptura legis Butler 409; ad ‥ latronis ‥ reformationem [? l. refrenationem] (Lib. Pri. Dunstable cap. 23) DuC VI 72 (v. reformatio 4c) (cf. MonA VI 239a: ad hujusmodi malitiam refrenandam).

rĕfrēnātĭō, (16) ōnis, f. , action de réfréner, répression : Sen. Ira 3, 15, 3.