refugus
refugus, fleeing back, receding, vanishing
rĕfŭgus, a, um, adj. [refugio],
- fleeing back, fleeing away, receding, vanishing (poet. and in post-Aug. prose; not in Virg. or Hor.): unda, Ov. M. 10, 42; cf. flumen (with fugientia poma), id. H. 18, 182: fluctus, Luc. 1, 411: Nilus, id. 8, 526: mare, Stat. Th. 12, 634: latices, Claud. in Ruf. 2, 509: Nilus, Plin. Pan. 30, 4: equites irritato proelio sponte refugi, Tac. H. 2, 24: umbra, vanishing, Val. Fl. 4, 41: refugosque gerens a fronte capillos, flying back, Luc. 10, 132.— With gen. (late Lat.): jejunii, Ambros. in Psa. 118, Serm. 20, § 4.—Subst.: rĕfŭgus, i, m.: refugos sequi, fugitives, Tac. A. 13, 40; cf. id. H. 3, 61.
refugus, a, um (refugio), I) zurückfliehend, zurückjagend, equites irritato proelio sponte refugi, Tac. hist. 2, 24: quidam in castra refugi, Tac. hist. 3, 61. – subst., refugi (Ggstz. instantes), Tac. ann. 13, 40. – II) poet. übtr. = zurückweichend, unda, Ov.: Nilus. Plin. pan.: capilli a fronte refugi, sich nach hinten legend, Lucan. – m. Genet., refugus ieiunii, Ambros. in psalm. 118. serm. 20. § 4.
‘descenderunt super cadavera volucres et abigebat eos Abraham’ [(] volucres ~os dicit, qui semper volunt contaminare victimas Trinitati a te oblatas Gen. xv 11
inde secedebat in ecclesiam, totaque die ‥ mundanorum ~us celum anhelabat
Ethiopas qui, in arcem David ~i, claves portarum ‥ tradiderant
habentes pressuram in mundo, ut in illo pacem tenerent, ab ipso ~i fuerunt [(? l. non fuerunt ], sed ipsum refugium potius habuerunt
Judei ‥ ut quosdam ab errore suo refugas [ed. OMT: ~os ] ad Judaismum revocarent ‥
Dei clementia nos filios vocat, et a se ~os et ad eterna supplicia properantes nos revocat
“antea”inquit “crispabis pectine ~um a fronte capillum quam ego vicecomitisse indicam repudium”, cavillatus in virum cujus pertenuis cesaries pectinem non desideraret
[Wlstanus ] demulcebat ‥ caput ipsius, cui jam ~is a fronte capillis dampnosa cesaries erat
pars ima [sc. insule ] recessu / abditiore jacens refugos falcatur in arcus
molles ‥ arcuat artus / in talos refuga cervice
rĕfŭgus, (14) a, um (refugio), ¶ 1 fuyard, fugitif : Tac. H. 2, 24 || subst. m. refugi Tac. Ann. 13, 40 ; H. 3, 61, les fuyards ¶ 2 qui fuit, qui échappe, qui se dérobe : refugi fluctus Luc. 1, 411, le reflux ; cf. Plin. Min. Pan. 30, 4 || [fig.] refugi a fronte capilli Luc. 10, 132, chevelure rejetée en arrière || refugus jejunii Ambr. Psalm. 118, serm. 20, 4, qui fuit le jeûne.
- 1. (terug)vluchtend [equites];
- 2. (metaf.) terugwijkend [unda; fluctus].
refugus , a, um. adj.
逃退者。Mare refugum 退潮。Sequi refugos 追趕逃人。Capilli refugi 向後之髮。
Suggest a Translation
See an image
逃退者。Mare refugum 退潮。Sequi refugos 追趕逃人。Capilli refugi 向後之髮。
Suggest a Translation
See an image
refugus
adj.
- FVG-, fleeing back, receding, vanishing: unda, O.: flumen, O.—As substm.: refugos sequi, fugitives, Ta.