repropitiare

repropitiare [LL] 1 to propitiate again or anew (esp. after fall from grace or favour). ni ‥ lupercalia ‥ celebrando ‥ furibunda numina reconciliarent, et deorum favorem ~iarent [gl.: i. mitigarent, gegladedon, geþingedon] Aldh. VirgP 50 p. 306; 716 ut cuidam mulieri ‥ ejus perpetrata peccata ‥ exponeret, et ei intimaret quod ‥ Deum potuisset per satisfactionem ~iari sibi si voluisset Bonif. Ep. 10 p. 14; si quis ‥ expanderit manus suas in domo hac, tu exaudies in coelo ‥ et ~iaberis Alcuin Exeg. 722A; ipse punitus, tu ~iatus G. Hoyland Serm. 81A; sic rursus humiliato regi ‥ ~iata divinitas ‥ uberiorem pacis gratiam reformavit Grim Thom. 93; haud dubium, quia si manus nostra aurum istud ‥ invenire potuerit, quin oblatione ejus ~ietur nobis rex meus J. Ford Serm. 11. 1. 2 to restore to the favour of, to reconcile (to). s1138 triduano ‥ jejunio et eleemosynis Domino ~iati, et archiepiscopali absolutione et benedictione communiti J. Hex. HR Cont. 292; ad hoc ‥ te misi agnum meum immaculatum solum, ut in te ~iem mihi quoscumque salvare disposui J. Ford Serm. 10. 3. 3 to make propitiation for (offence or sin). ‘ut ~iaret delicta populi’ [Hebr. ii 17]. ‥ ut ‥ nostris ‥ propitiaret peccatis Alcuin Exeg. 1043B; ‘ut ~iaret [delicta populi]’. probat quod potest condonare delicta Lanfr. Comment. Paul. 381C; abundans ‥ pax, que non modo preterita suffecerit ~iare delicta, sed omne etiam abundet in seculum G. Hoyland Serm. 81B. 4 (in gl.). propitio componitur ~io, -as, et inde verbalia Osb. Glouc. Deriv. 463.