retractator
rē̆tractātor, ōris, m. [retracto],
- a refuser: officii, Tert. Jejun. 15 dub.
retractātor, ōris, m. (retracto), I) der Wiedervornehmer, Isid. orig. 10, 235. – II) der Verweigerer, officii, Tert. de ieiun. 15: absol., der Widerspenstige, *Spart. Anton. Get. 4, 1.
se serium non exibet in talibus assertorem, sed assercionis voluntarium vetustatis erronee ~orem
rĕtractātŏr, ōris, m. , ¶ 1 celui qui se refuse à : Tert. Jejun. 15 ¶ 2 celui qui répète : Isid. Orig. 10, 235.
Detrectator, quod, ut videtur, sensus postulat ; sed ut
Retractare, pro
Detrectare, dixerunt antiqui, ita
Retractatorpro
Detrectator, dicere potuit Tertullianus. Vide Retractare.