ridibundus
rīdĭbundus, a, um, adj. [rideo],
- laughing (ante-class.), Plaut. Ep. 3, 3, 32 (413); cf. Gell. 11, 15, 2 sq.; Cato, Orat. 1, Fragm. 12: ridibunda ea dicitur quae ridentem agit aut simulat, Ter. Sc. ap. Gell. 11, 15, 3.
rīdibundus, a, um (rideo), sich dem Lachen hingebend, mit lachender Miene, unter Lachen, Plaut. Epid. 413. Cato oratt. 1. fr. 12; vgl. Ter. Scaur. b. Gell. 11, 15, 3.
rīdĭbundus, (15) a, um, tout riant, avec la mine riante : Pl. Epid. 413 ; Cato Orat. 1, 12 ; Scaur. d. Gell. 11, 15, 3.