ridicule
ridicule, laughably, jokingly, jestingly, humorously
rīdĭcŭlē, adv., v. ridiculus fin.
rīdiculē, Adv. (ridiculus), lächerlich, I) im guten Sinne, spaßhaft, scherzhaft, possierlich, Cic. u.a.: naturis aliorum irridendis, ipsorum ridicule indicandis risus moventur, indem man seinen eigenen Charakter mit scherzhafter Naivität verrät, Cic. de or. 2, 289 M. – II) im üblen Sinne, verlachenswert, lächerlich, homor. insanus, Cic. Verr. 4, 148.
testimonium probabile quod nullum indicium inventum sit cum ignoto corpore quam quia [? l. quamquam ] postea ~e fingeretur inventum fuisse in lapide
tanti ‥ Franci et Normanni ‥ fuerunt ‥ submersi quod de eis ~e dicebatur, quod si Deus piscibus maris loquelam dedisset, ex ipsorum mortuorum devoracione, ydioma Gallicum profecto in posterum habuissent
rīdĭcŭlē (14) (ridiculus), plaisamment : multa ridicule dicere Cic. Br. 172, dire beaucoup de mots plaisants, spirituels || [mauv. part] homo ridicule insanus Cic. Verr. 2, 4, 148, un fou ridicule.
- 1. leuk, humoristisch; ➤ ~ magis hoc dictum quam vere;
- 2. belachelijk, absurd; ➤ homo ~ insanus.
rīdiculē
adv.
- ridiculus, laughably, jokingly, jestingly, humorously: rogas, T.: ridicule ac facete: dictum, Ph.—Absurdly, ridiculously: insanus.