ridicularius
rīdĭcŭlārĭus, a, um, adj. [ridiculus],
- that excites laughter, laughable, droll, funny (ante- and post-class.).—Only as subst.
- 1 rīdĭcŭlārĭa, ĭum, n., jests, drolleries: ridicularia fundere, Cato ap. Macr. S. 2, 10; cf. Plaut. As. 2, 2, 64 (320); id. Trin. 1, 2, 28 (66); id. Truc. 3, 2, 16 (684).—
- 2 rīdĭcŭlārĭus, ii, m., a droll, a jester, Gell. 4, 20, 3.
rīdiculārius, a, um (ridiculus), lächerlich, verba, Fronto ep. ad M. Caes. 4, 3. p. 62, 23 N. – subst., a) rīdiculāria, iōrum, n., Possen, Plaut. asin. 330; trin. 66; truc. 684. Cato oratt. 40. fr. 4. – b) rīdiculārius, iī, m., der Possenreißer, Gell. 4, 20, 3.
rīdĭcŭlārĭus, a, um (ridiculus), [touj. pris substt ], m. , un bouffon : Gell. 4, 20, 3 || pl. n. , ridicularia, plaisanteries, bouffonneries : Pl. As. 330 ; Cato Orat. 40, 4.
Cavillator, et canicula, et nimis Ridicularius fuit. Ridicularia fundere,dixit Cato apud Macrobium Saturn. 3. cap. 14.