ridiculosus
rīdĭcŭlōsus, a, um, adj. [ridiculus],
- laughable, facetious, droll (ante- and postclass.): parasitus ridiculosissimus, Plaut. Stich. 2, 2, 64 (388): negotia, Arn. 5, 175: non ridiculosa ut scribis, sed ridicula mihi forte res accidit, not comical, but ridiculous, Hier. adv. Rufin. 3, 12.
rīdiculōsus, a, um (ridiculus), spaßhaft, possierlich, res, Hieron.: negotia, Arnob.: carmen, Schol. Pers. – Plaut. Stich. 389 jetzt ridiculissimos.
quasi ~um [gl.: i. ] subsannantis gannaturae opprobriumgamelicne
aniculosus, ~us, fabulosus
cum res ~issima sit senes interesse scurrilitatibus
adde miraculo miraculosius, / ymmo ridiculo ridiculosius
quod bene resonat in una [lingua ] absurdum est in alia et ~um?
quedam erronea que ita sunt ~a ut nequaquam improbacione, sed risu, indigeant
nonne rudiculosum esset si Mendici aliquos ad convivia vocaverint
~i, i. risus
lividorum malitia ~sus censeri potius quam bonorum arbitrio meticulosus elegi
rīdĭcŭlōsus, a, um, plaisant, drôle : Arn. 5, 175.
Ridiculosusa
Ridiculusdistinguit :
Non Ridiculosa, ut scribis,. Superlativoinquit , sed ridicula mihi forte res accidit
Ridiculosissimususus est Plautus Stich. act. 2. sc. 2. v. 64. Risum deberet, qui in seria uteretur oratione, judice Vossio lib. 1. de Vitiis serm. cap. 17.