ridiculose
rīdiculōsē, Adv. (ridiculosus), spaßhaft, Aldh. epist. 3 extr.
non sugillationem ~e cachinnans rumigerare vestrorum
~issime ‥ suo suas in serviente paterfamilias quivis ulciscitur injurias
~e et impudenter convertitur Scriptura Dei in lasciviam ‥ Ovidianam
Adam ‥ omnium monachorum ‥ quasi infimus ~e ‥ substituitur in abbatem
a desiderio suo fraudati et ~e delusi
inhumane tractans eum ‥ et ei ~e plures illuserunt
rīdĭcŭlōsē, c. ridicule : Aldh. Ep. 493, 14.
Quibus sanctus Pater jucunde, et, ut ita dicam, Ridiculose, respondit : Adhuc, inquit, cum Rex stultus veniet et nullum antistare volentem inveniet, forsitan me constituet Antistitem.