rubidus
rŭbĭdus, a, um, adj. [rubeo],
- red, reddish, dark-red (rare), cf. Gell. 2, 26, 8 sq.; 14: ampulla, Plaut. Stich. 1, 3, 77 (231): panis, id. Cas. 2, 5, 2 (310); cf. Fest. pp. 262 and 263 Müll.: facies ex vinolentiā, Suet. Vit. 17.
rubidus, a, um (zu rufus, rubigo), rot, u. zwar dunkelrot (vgl. Gell. 2, 26. § 8 u. 14), facies ex vinolentia, Suet.: panis, braunes, Plaut.: ampulla, Plaut.
xiij kalendas Julii luna in principio noctis visa est rubigda intense et postea eodem colore durante
bredde twys bakyn, as kraknel or symnel , ~us
rŭbĭdus (15) (rŏ-), a, um (rubor), rouge brun : rubidus panis Pl. Cas. 310, cf. P. Fest. 263, pain brun || rubicond : Suet. Vitell. 17.