rubetum
rubētum, ī, n. (rubus), das Brombeergebüsch, -gesträuch, poet. im Plur., Ov. met. 1, 105 u. fast. 4, 509. Calp. ecl. 3, 5.
utitur arboreo fructu morisque rubeti
confraga ~is [gl.: locus ubi crescunt rubi ‥ sc. ] circumvallataboutannier velesglantier
ruris alauda chelys, lyricen philomena rubeto
humus ‥ / tribulos spinasque parit, durisque rubetis / horret
acram ‥ in crofta ‥ cum ~o juxta viam regalem
hic rubus, -i,a buske . hoc rubietum, ubi crescunt vel rubiant [rubi ]
rŭbētum, (16) ī, n. (rubus), lieu couvert de ronces, buissons de ronces : Ov. M. 1, 105.
rŭbētum, i, n.: roveto.