rubia
rŭbĭa, ae, f. [1. rubeus],
- madder, Plin. 19, 3, 17, § 47: quam aliqui ereuthodanum vocant, id. 24, 11, 56, § 94; 35, 6, 26, § 45; Vitr. 7, 14.
rubia, ae, f., die Färberröte, der Krapp, Vitr. 7, 14, 1. Plin. 19, 47 u.a.
rŭbĭa, æ, f. , garance [plante à teinture] : Plin. 19, 47 ; 24, 94.