sagina
sagina, a stuffing, feeding, feasting
săgīna, ae, f. [kindr. with σάττω, to stuff full, to cram; v. sagmen], a stuffing, cramming, fattening, feeding, feasting.
- I Lit.
- A In abstr. (class.): anserum, Varr. R. R. 3, 10, 1; Col. 6, 27, 9; 8, 14, 11: gallinarum, Plin. 10, 50, 71, § 140: cochlearum, id. 9, 56, 82, § 174: vaccarum. Vulg. Ecclus. 38, 27: dies noctesque estur, Bibitur, neque quisquam parsimoniam adhibet: sagina plane est, Plaut. Most. 1, 3, 79 (235): in saginam se conicere, id. Trin. 3, 2, 96 (722): qui multitudinem illam non auctoritate sed sagina tenebat, * Cic. Fl. 7, 17; cf. Tac. H. 2, 71.—
- B In concr.
- 1 Food, nourishment (post-Aug.).
- a Lit.: gladiatoria sagina, Tac. H. 2, 88; cf., of gladiators’ food, Prop. 4 (5), 8, 25: temulentus et sagina gravis, Tac. H. 1, 62: stomachum laxare saginae, Juv. 4, 67: sagina viva, i.e. small fish with which larger ones were fed, Varr. R. R. 3, 17, 7; cf. Plin. 9, 6, 5, § 14: ad saginam idonea, Col. 8, 9, 4: ferarum, Suet. Calig. 27: minuere saginam, Nemes. Cyn. 166: ad saginam pristinam revocare, to natural food, Veg. 2, 45, 3: bestiarum, Ap. Met. 4, 13, 12.—
- b Transf.: herbae viridis coma dulciore saginā roris aut fluminis, rich nourishment, Pall. 7, 3 Mai: quemadmodum forensibus certaminibus exercitatos et quasi militantes reficit ac reparat haec velut sagina dicendi, nourishment of oratory, Quint. 10, 5, 17.—*
- 2 A fatted animal: este, effercite vos, saginam caedite, kill the fatted beast, Plaut. Most. 1, 1, 62 (62).—
- II Meton., fatness produced by much eating, corpulence (post-Aug.): saginam corporis ex nimiā luxuriā contraxit, Just. 21, 2, 1: sagina ventris non homini sed beluae similis, id. 38, 8, 9: qui colorem fuco et verum robur inani saginā mentiuntur, Quint. 2, 15, 25: nimio tendis mole saginam, Aus. Ephem. 1, 8: ursam quae ceteris saginā corporis praevalebat, Ap. Met. 4, 14, 13.
sagīna, ae, f. (σάττω, anfüllen, vollstopfen), I) die Mast, Mästung, Fütterung bis zur Fettigkeit, 1) eig.: a) der Tiere, anserum, Varro: vaccarum, Vulg.: harum avium, Colum.: cochlearum, Plin.: Plur., altilia veterum saginarum, Fronto fer. Als. 3. p. 224, 18 N. – b) der Menschen = die Unterhaltung, Nährung, in saginam, zur Mast, Plaut.: non auctoritate, sed saginā tenebat, Cic. – 2) meton.: a) das, womit man mästet, die Mast, viva, kleine Fische, Varro r. r. 3, 17, 7: conqui ito altilium enormem saginam, Tert. de paen. 11. – b) das gemästete Tier, saginam caedite, esset, Plaut. most. 65. – c) das Fett, die Fettigkeit vom Mästen od. vom vielen Essen, corporis, Iustin, u. Apul.: ventris, Iustin. – II) übtr., die Fütterung übh., das Futter, Essen, Fressen, die Speise ferarum, Suet.: gladiatoria, Speise, wie die Gladiatoren sie bekommen, Tac.: so auch qui dabat venalia fata (vitam suam) saginae (gladiatoriae), sich als Gladiator unterhalten lassen (denn die Gladiatoren bekamen reichliche und stärkende Kost), Prop.: orca saginam persequitur, Plin.
sagena per E cum retia significat, ~a per I pastum et pinguedinem
ego ‥ ei constituam lxx porcis ~am in commone illa salvatica taxatione hubi ruricoli Ƿulfferdinleh nominant
~a,fodre
herbum, i. ~a
Galenus ‥ refert athletas, quorum vita et ars ~a est ‥ sanos esse non posse, animasque eorum ‥ adipibus quasi luto involutas
o mira Latine scientie conglutinatrix ‥ tuos ‥ pingui veritatis ~a reficiens
~a ‥ pinguedinem [significat ]
satio, -as, inde ‥ hec ~a, -ne, i. pinguedo
~a [(gl.: pinguedo, ]grassure
alimoniam ‥ quae ‥ cuncta diliciarum fercula et piperatas pulmentorum ~a [gl.: pinguedines ] praecellat
sed vir Deo deditus nec mulsa epularum ~a [gl.: ] superaturmid liþre fætnesse , i. dulcia
sic quoque mellifluis escarum pasco saginis
praedulci dactulorum ~a [gl.: i. pinguedine, ] squalidum sustentans corpusculumfætnesse , i. sacietate
frixus, cum ~a in patella coctus
~a [(gl.: A. ]gres
~um, A.saym
sumen vel ~a, omentum idem
omentum ‥ abdomen, sagimen, arvina, auxungia idem sunt, quando simpliciter porcina intelligitur
săgīna, (12) æ, f. , ¶ 1 engraissement [des animaux, surtout de la volaille] : Varro R. 3, 10, 1 ; Col. Rust. 6, 27, 9 ; Plin. 10, 140 ; Suet. Cal. 27 ¶ 2 embonpoint : Just. 21, 2, 1 ; saginā ventris Just. 38, 8, 9, par son ventre énorme || ventre (bedaine) : Pl. Most. 65 ; Aus. Ephem. 1, 8 ¶ 3 régime qui sert à engraisser, nourriture substantielle [en part. à lʼusage des gladiateurs] : Tac. H. 2, 88 ; Prop. 4, 8, 25 || bonne chère, bombance : Pl. Trin. 722 ; Most. 236 ; Varro R. 3, 17, 7 ; Cic. Fl. 17 || [fig.] sagina dicendi Quint. 10, 5, 7, la nourriture fortifiante de lʼéloquence.
- 1. het (vet)mesten [anserum]; het voeden, onderhoud;
- 2. vetheid, corpulentie;
- 3. (meton.) (a) (Plaut.) vetgemest dier; (b) (poët.; postklass.) voedsel, kost, voeding [ferarum; gladiatoria].
Saisina.
Ponere in Saginamaliquem, in vet. Charta apud Ughellum tom. 7. Ital. Sacr. pag. 571. nisi mendum sit.
Saginamignorant. Vide alia notione in Sagena 2. et Sagimen.
Sagminaet
cerycia, ex Dig. lib. 1. tit. 8. fr. 8. § 1.
sagīna ae, f
- 1 SAC-, a stuffing, feeding, feasting: multitudinem saginā tenebat.—Food, nourishment: stomachum laxare saginis, Iu.: gladiatoria, i. e. abundant, Ta.: inmunda, Pr.