sagitto
sagitto, to discharge arrows, shoot with arrows
săgitto, no perf., ātum, 1, v. n. and a. [sagitta].
- I Neutr., to discharge arrows, to shoot with arrows (post-Aug. for sagittam jacere, etc.): hos equitare et sagittare docent, Just. 41, 2, 5; Curt. 7, 5, 42; Sol. 19 med.; Vulg. Psa. 10, 2; 63, 4.—
- II Act., in part. perf.: săgittātus, a, um, shot or wounded with an arrow, Cael. Aur. Tard. 2, 12 med.; Ambros. de Cain et Abel, 1, 5, 15.
sagitto, āvī, ātum, āre (sagitta), I) intr. Pfeile abschießen, mit Pfeilen schießen, Curt. u. Iustin.: sagittandi peritissimus, Hieron. – II) tr. mit Pfeilen schießen, -treffen, nur im Partic., sagittātus, a, um, mit Pfeilen geschossen, -getroffen, Ambros. de Cain et Abel 1, 5, 15. Cael. Aur. de morb. chron. 2, 12, 144. ➳ Plaut. trin. 241 Sch.3 eius saviis perculsus est.
săgittō, āvī, ātum, āre (sagitta), ¶ 1 intr., lancer des flèches : Curt. 7, 5, 42 ; Just. 41, 2, 5 ¶ 2 tr., percer de flèches, v. sagittatus.
sagittō —, ātus, āre
- sagitta, to discharge arrows, shoot with arrows: sagittandi usu, Cu.