saltuatim
saltŭātim, adv. [1. saltus].
- Lit., by leaps or hops: currere singulis cruribus, Gell. 9, 4, 9.—
- II Trop., of a written narrative, in a skipping or desultory manner: vellicatim ac saltuatim scribere, Sisenn. ap. Gell. 12, 15, 2, and ap. Non. 168, 11: dum ex loco subinde saltuatim redire festinamus, Amm.26, 5, 15 al.
saltuātim, Adv. (1. saltus, s. Prisc. 15, 19), sprungweise, currere singulis cruribus, Gell. 9, 4, 9 Hertz2: salt. incĭdere singulis litteris, anprallen an usw. (v. e. Ringe), Amm. 29, 1, 31. Vgl. saltatim. – übtr., v. der schriftl. Darstellung, salt. scribere, Sisenn. hist. fr. 127. p. 294, 9 P. (b. Gell. 12, 15, 2): dum ex loco subinde salt. redire festinamus, Amm. 26, 5, 15: dum novum scribendi morem gradatim appeto et veterem salt. dedisco, Sidon. epist. 4, 3, 9.
querens quid in se sacramenti involutum contineant hec animalia [sc. capree et cervi ]; ‥ mentis alacritatem, et agilitatem spiritus, cursim se et ~im ‥ ad superiora ferentis [cf. ]Cant. iii 5
fiunt ‥ pueruli facultatum plurium professores ‥ quas nequaquam pedetentim pertranseunt, sed ad instar caprearum ~im ascendunt
immaturi ‥ fiunt ‥ facultatis divine ‥ professores ‥ quam nequaquam pro posse pedetentim pertranseunt, sed ab universitatibus ‥ gratias extorquentes ad instar caprarum †saltatim [sic; MS: saltuatim ] ascendunt
saltŭātim (saltus 1), en sautant, avec des sauts et des bonds : Amm. 26, 5, 15 ; saltuatim scribere Sisenna d. Gell. 12, 15, 2, écrire [lʼhistoire] dʼune manière saccadée (morcelée).