sapientialis
săpĭentĭālis, e, adj. [sapientia],
- of or belonging to wisdom: summus in animā gradus vitalis et sapientialis, etc., Tert. Anim. 15.
sapientiālis, e (sapientia), zur Weisheit gehörig, Weisheits-, Tert. de anim. 15.
[quod Deus est cognoscibilis ] patet experimento ~i sc. per gustum et devotionem
patet quod sermo de anima quoad aliquid est naturalis et quoad aliquid est ~is
ex fido relatu mores vestros et opera ~ia [v. l. sapientie ] referentium faciem novimus hominis vestri interioris
juvenes non possunt proficere in ~ibus sicut seniores, quia non sunt prudentes
sublimis illa ~is studii dignitas, que in Oxonia in universitate ‥ viget ‥ et floruit ab antiquo
usus ‥ juris non est necessarius ad victum et vestitum et divinum cultum ac ~e studium
consonat quod partes scripture habeant privatum sensum, alique historiacum, alique propheticum, et alique ~em vel misticum
me indignum ut transmitterem ~es scripturas excitavit
quod et libri legales, ~es, et prophetales †sapissime [l. sepissime ] contestantur
~is hujus prima pars est de Creatore benedicto
săpientĭālis, e (sapientia), intellectuel : Tert. Anim. 15.