scaevitas
scaevĭtas, ātis, f. [scaevus, II.] (post-class.).
- Awkwardness, perverseness, unskilfulness, Gell. praef., § 20; 6, 2, 8: artium, Amm.30, 4, 10.—
- II A mischance, misfortune, Ap. Met. 3, 14, 8; fortunae, id. ib. 7, 3, 17; indignae rei, id. ib. 9, 10, 7.
scaevitās, ātis, f. (scaevus), I) die Verkehrtheit, v. Menschen, Gell. praef. § 20 u. 6, 2, 8. – II) das Mißgeschick, Apul. met. 9, 10 u.a.
scævĭtās, ātis, f. (scævus). ¶ 1 gaucherie, maladresse : Gell. Præf. 20 ; 6, 2, 8 ¶ 2 malheur : Apul. M. 9, 10 || méchanceté : Gloss. Scal.
Iniquitas. Glossæ Isid.
Sed mihi cum fide memora, oro, quod tuum factum Scævitas consecuta in meum convertit exitium.Idem lib. 4 :
Sed agilis atque præclarus ille conatus fortunæ meæ Scævitatem anteire non potuit.Occurrit rursum lib. 7. et 9.
Artium scævitas,id est, earum abusus ad vitia et pravos mores, apud Ammianum lib. 30. cap. 12. Arnobius lib. 2. adv. Gentes :
Scævitas innumerabilis vitiorum.