scripturarius
scriptūrārĭus, a, um, adj. [scriptura, II. B. 1. a.].
- Of or belonging to the tax on pastures: scripturarius ager publicus appellatur, in quo ut pecora pascantur certum aes est: quia publicanus scribendo conficit rationem cum pastore, Fest. p. 333 Müll.—
- II Subst.: scriptūrārĭus, ii, m., one who collected the tax on pasturage, Lucil. ap. Non. 38, 5 (acc. to Non. an ancient name for tabularius).
scrīptūrārius, a, um (scriptura), zum Viehweidegelde-, zum Triftgelde gehörig, I) adi.: ager, gegen Triftgeld beweideter, Fest. 333 (a), 16. – II) subst., scrīptūrārius, iī, m., der Einzieher des Triftgeldes, Lucil. 671.
scrīptūrārĭus, a, um, qui rapporte un droit de pâturage : Fest. 333, 16 || m. pris substt , percepteur des droits de pâturage : Lucil. Sat. 671.
Scripturarios, quos nunc tabularios dicimus, dici volunt veteres, quod Scripturis et commentariisLucilius lib. 26 :omnia vel urbium vel provinciarum complecterentur.
Publicarum rerum assuefiam ut Scripturarius.Adjective etiam usurpatur. Festus :
Publicanus vero ut Asiæ fiam, ut Scripturarius.Ita legitur in Nonio.
Scriptura. Inde
Inscriptum pecus, apud Varron. de R. R. lib. 2. cap. 1. quod ad publicanum non professum est.