scrupus
scrupus, a sharp stone
scrūpus, i, m.
- Lit., a rough or sharp stone: * scrupi dicuntur aspera saxa et difficilia attrectatu, Fest. pp. 332 and 333 Müll. (very rare): cum horā paene totā per omnes scrupos traxissemus cruentos pedes, Petr. 79, 3: scrupus proprie est lapillus brevis, Serv. Verg. A. 6, 238; Avien. Descr. Orb. 503.—
- II Trop., anxiety, solicitude, uneasiness (for the usual scrupulus, q. v. II.): quod vacua metu, curā, sollicitudine, periculo vita bonorum virorum sit: contra autem improbis semper aliqui scrupus in animis haereat, Cic. Rep. 3, 16, 26.
scrūpus, ī, m., I) der spitze Stein, Petron. u. Spät. – II) bildl. = scrupulus no. II (w. s.), Cic. de rep. 3, 26.
hic ~us, -i, i. minutus lapis qui cadens in calciamentis nocet
calx, scrupus et scrupulus, mola, calculus
scropulus,a lytyl gravel
teretes ‥ scopulorum glareas et rotundos ~orum [gl.: ] lapillulos de arenosis litorum sablonibusflint , i. aspera saxa,grutta velscylfa ,stan
“impossibile est monachis in ista valle montibus circumdata habitare ‥. hic locus asper est; scrophes ‥ multum abscondunt superficiem ejus” ‥. respondit ei angelus, “isti lapides immobiles sunt ab evo usque hodie”(
scrūpus, (16) ī, m. , ¶ 1 pierre pointue : Fest. 333 ; P. Fest. 332 ; Petr. 79, 3 ; Serv. En. 6, 238 ¶ 2 [fig.] anxiété, souci, inquiétude : Cic. Rep. 3, 26.
- 1. (postklass.) scherpe, puntige steen;
- 2. (metaf.) zorg, twijfel; scrupule.
scrūpus ī, m
- SCRV-, a sharp stone; hence, anxiety, solicitude, uneasiness: aliqui scrupus in animis haereat.