sempiterne

sempĭternē, adv., v. sempiternus fin. c.

sempiternē, Adv. (sempiternus), unaufhörlich, immer, ewig, von Ewigkeit her, Pacuv. tr. 234. Augustin. conf. 9, 3, 5 u. 11, 7, 9 u.a. Claud. Mam. de statu anim. 1, 3. no. 2 extr. u.a. Eccl.

sempiterne [CL], for all time or all the time concerned. non enim est pactum inter aliquos sempiternum nisi ~e maneat hoc quod inter se pepigerunt Gros. Cess. Leg. I 2. 1; permanere igitur in lege sempiterna est ~e facere quod lex illa precipit Ib. I 10. 12.

sempĭternē (sempiternus), toujours, éternellement : Pacuv. 234 ; Mamert. An. 1, 3.