semotim
sēmōtim, Adv. (semotus), abgesondert, besonders, Th. Prisc. 4, 1.
viij ex his l, parvo interjacente capedine, suis ~im [cf. ] girata terminis dirimuntur: ~um Ch. Abingd. 89
distinctis locis ~im
disjunctim, separatim, segregatim, ~im
sue portionis particulam ~im in loco alio composuerant
seniores ‥ unusquisque ~im [gl.: ] ‥ silenter ‥ opus suum ‥ celebrantonsundran
cuncta que humanis obtutibus cernuntur ‥ evolvuntur ~im singula per se
non dissimiliter etiam et medium solis et lune atque argumentum lune, sed et argumentum latitudinis ~im, notanda
que singula ~im libet inspicere
cum episcopis ~im, cum abbatibus ~im, super hujusmodi tractatum habuit
quidam faciunt duo [setones ] ~im ita quod splen sit in medio
Si quis alienam sponsam rapuerit,.... cum lege sua eam reddat, et quicquid cum ea tulerit, Semotim unamquamque rem secundum legem reddat.Index vett. Canon. inter Conc. Hispan. tom. 3. pag. 9 :
Non licere diaconibus Semotim populos colligere.