silenter

sĭlenter, adv., v. sileo, P. a. fin.

silenter, Adv. (silens, s. sileo), (still) schweigend, still, Vulg. 1. regg. 24, 5. Isid. in 1. regg. 17, 6. Iuvenc. 3, 461 u.a. Eccl.

silenter [LL], silently, in silence. b secretly, in secret. qui cupit instanter sitiens audire docentes / tum cito prompta damus rogitanti verba silenter Aldh. Aen. 30 (Elementum) 7; hoc laetus retulit venerando patri silenter, / cui pius antistes dederat praecepta tacendi Alcuin WillV 18. 12; abbas ‥ cum penes eum sederet, ~er sciscitatur quid habeat Alex. Cant. Mir. 27 p. 213; sedebat ‥ uti solebat, ~er auscultans Eadmer HN p. 130; in lectis suis ~er maneant Cust. Westm. 230; si vero aliquem orantem invenerit, et gravis sit persona, scilenter pertranseat Cust. Cant. 78; siquid questionis interim emergeret usque in finem sermonis illius ~er reservaremus P. Cornw. Disp. 155.  b s1261 rex per Johannem Maunsel, qui castrum Londoniense custodiebat per regem ipsum, premunivit ~er unde rex clam ad Londoniam properavit ad castrum Ann. Lond. 58.

sĭlentĕr, silencieusement : Juvenc. 3, 462 ; Vulg. Reg. 1, 24, 5.