silentiose
sĭlentĭōsē, adv., v. silentiosus fin.
silentiōsē, Adv. (silentiosus), ganz in der Stille, Cassiod. var. 11, 1, 8.
recessit inde ~e satis, et sine strepitu
sĭlentĭōsē, en silence : Cassiod. Var. 11, 1.