sileo

sileo, to be noiseless, be still, be silent, keep silence, not speak of, keep silent about, suppress

sileō, uī, 2, n. and a.: to be, keep, remain silent, 2.126; be hushed, calm, still, 1.164; w. acc., to pass over in silence; leave unmentioned, unsung, 10.793.

sĭlĕo, ŭi (perf. pass. silitum est, Aug. Civ. Dei, 16, 2), 2, v. n. and a. [cf. Goth. silan, ana-silan, to be silent; Germ. seltsam, selten], to be noiseless, still, or silent, to keep silence; act., not to speak of, to keep silent respecting a thing (class.; stronger than tacere).

I Lit.
- - - - α Absol.: silete et tacete atque animum advortite, Plaut. Poen. prol. 3; id. Capt. 3, 1, 20 (480): optimum quemque silere, Liv. 39, 27 fin.: muta silet virgo, Ov. M. 10, 389: lingua, sile, id. P. 2, 2, 61: sedentibus ac silentibus cunctis, Suet. Claud. 21: obstrepentes forte ranas silere jussit, id. Aug. 94.—
      - β With de: cum ceteri de nobis silent, Cic. Sull. 29, 80: de dracone silet, id. Div. 2, 30, 65: de re publicā ut sileremus, id. Brut. 42, 157; cf. id. ib. 76, 266; cf. Fabri ad Sall. J. 19, 2.—Impers. pass.: de jurgio siletur, Ter. Phorm. 778; Cic. Div. in Caecil. 10, 32; Sall. C. 2, 8: usque ab Abraham de justorum aliquorum commemoratione silitum est, Aug. Civ. Dei, 16, 2.—
      - γ With acc.: quae hoc tempore sileret omnia, Cic. Clu. 6, 18: tu hoc silebis, id. Att. 2, 18, 3: neque te silebo, Liber, Hor. C. 1, 12, 21; cf. id. ib. 4, 9, 31: fortia facta, Ov. M. 12, 575: alium silere quod voles, Sen. Hippol. 876: nulla me tellus silet, id. Herc. Oet. 39; cf.: facti culpa silenda mihi, Ov. Tr. 2, 208.—Pass.: ea res siletur, Cic. Fl. 3, 6: quod ego praetermitto et facile patior sileri, id. Cat. 1, 6, 14: ne nunc quidem post tot saecula sileantur, Liv. 27, 10, 7: per quem tria verba silentur, Ov. F. 1, 47: mala causa silenda est, id. P. 3, 1, 147: quisquis ille, sileatur, Plin. Ep. 8, 22, 4; cf. Tac. Agr. 41.—Part. pass. as subst.: sĭlenda, ōrum, mysteries, secrets, Liv. 39, 10, 5; cf. Curt. 6, 25, 3.—
      - δ With rel.clause: quā tulerit mercede, silet, Ov. M. 7, 688.—*
      - ε With obj.-clause: ut sileat verbum facere, Auct. B. Hisp. 3, 7.—
  - 2 Of things (mostly poet.): intempesta silet nox, Verg. G. 1, 247: silet aequor, id. E. 9, 57: mare, Val. Fl. 7, 542: immotae frondes, Ov. M. 7, 187: umidus aër, id. ib.: aura, Col. 2, 21, 5: venti, id. 12, 25, 4: tranquillo silet immotāque attollitur undā Campus, Verg. A. 5, 127; cf.: silent late loca, id. ib. 9, 190: tempus erat quo cuncta silent, Ov. M. 10, 446; cf. also infra P. a.—Act.: si chartae sileant quod bene feceris, Hor. C. 4, 8, 21.—
II Transf., to be still or quiet (opp. to being in action), to remain inactive, to rest, cease (in class. prose, for the most part only of things; cf. quiesco): et cycnea mele Phoebeaque Carmina consimili ratione oppressa silerent, Lucr. 2, 506: silent diutius Musae Varronis quam solebant, Cic. Ac. 1, 1, 2: silent leges inter arma, id. Mil. 4, 10: si quando ambitus sileat, id. Leg. 3, 17, 39: ne sileret sine fabulis hilaritas, Petr. 110, 6.—Of persons: fixaque silet Gradivus in hastā, Val. Fl. 4, 281: nec ceterae nationes silebant (with arma movere), Tac. H. 3, 47.
—Hence, sĭlens, entis (abl. silente; but -ti, Liv. 23, 35, 18 al.; Ov. M. 4, 84; neutr. plur. silenta loca, Laev. ap. Gell. 19, 7, 7; gen. plur. (poet.) silentum, Verg. A. 6, 432; Ov. M. 5, 356 al.), P. a., still, calm, quiet, silent: nocte silenti, Ov. M. 4, 84; Verg. A. 4, 527: silenti nocte, Liv. 26, 5, 9; Petr. poët. 89, 2, 32: silente nocte, Tib. 1, 5, 16: silente caelo, Plin. 18, 28, 69, § 279: silenti agmine ducam vos, Liv. 25, 38; so, silenti agmine, id. 31, 38 fin.; 35, 4: per lucos silentes, Verg. G. 1, 476: vultu defixus uterque silenti, Val. Fl. 7, 407: umbrae silentes, i. e. the dead, Verg. A. 6, 264; called populus silens, Claud. Rapt. Pros. 2, 237; more freq. as subst.: sĭlentes, um, comm., the dead: umbrae silentum, Ov. M. 15, 797; so, rex silentum, id. ib. 5, 356: sedes, id. ib. 15, 772; Val. Fl. 1, 750; cf.: Aeacus jura silentibus illic Reddit, Ov. M. 13, 25.—The Pythagoreans were also called Silentes for the five years during which they were to listen to the instructions of Pythagoras: coetus silentum, Ov. M. 15, 66; hence, silentes anni, these five years of the Pythagoreans, Claud. Cons. Mall. Theod. 157: luna silenti, not shining, i. e. at the end of the month, Cato R. R. 29; 40; 50; Col. 2, 10, 11; cf. Plin. 16, 39, 74, § 190: sarmentum, not yet shooting forth, Col. 4, 29, 1: vineae, id. 4, 27, 1: surculi, id. 11, 2, 26: flos, id. 12, 7, 1: ova, in which the chicks do not yet move, id. 8, 5, 15.—With ab: dies silens a ventis, Col. 4, 29, 5.—Hence, adv.: sĭlenter, silently, Juvenc. 3, 462; Vulg. 1, Reg. 24, 5.

sileo, uī, ēre (zu Wz. sē (i), nachlassen, gotisch ana-silan, nachlassen, still werden), lautlos-, still sein, schweigen, mit folg. Objekt = in bezug auf etw., von etw. schweigen, etw. verschweigen, I) eig.: 1) v. Pers.: a) ganz absol. od. m. de u. Abl.: silete et tacete, Plaut.: silens ac prope mutum agmen incessisse, Liv.: sedentibus ac silentibus cunctis, Suet.: optimum quemque silere, Liv. – ceteri de nobis silent, Cic.: sileremus de re publica, Cic. – impers., de iurgio siletur, Ter.: silebitur toto iudicio de maximis illius furtis, Cic. (aber Augustin. de civ. dei 16, 2, 3. p. 124, 24 D.² jetzt silentium est, s. silentiumno. I, A). – Partiz. silēns, schweigend, schweigsam, still, umbrae silentes (der Verstorbenen), Verg.: u. so animae silentes, Prop., u. sil. populus, Claud. – subst., silentes, die Schweigenden, α) = die Toten in der Unterwelt, rex silentum (v. Pluto), Ov. u. Claud.: sedes silentum, Ov.: concilium silentum, Verg.: pia turba silentum, Val. Flacc.: umbrae silentum, Ov.: coetus silentum, Lucan. 6, 513. – β) die Pythagoreer, coetus silentum, Ov. met. 15, 66. – b) m. Acc.: tu hoc silebis, Cic.: ut alia sileam, Oros.: neque te silebo, Liber, Hor.: s. fortia facta, Ov. – im Passiv, res siletur, Cic.: vir neque silendus neque dicendus sine cura, Vell.: quae (tempora) sileri Agricolam non sinerent, von A. zu schweigen, Tac.: sileantur fraudenturve laude suā, Liv. – Partiz. subst., silenda, ōrum, n., zu verschweigende Dinge, Geheimnisse, Mysterien, Liv. 39, 10, 5: verb. arcana et silenda, Curt. 6, 7 (25), 3. – c) m. Infin.: ut sileat verbum facere, Auct. b. Hisp. 3, 7. – 2) von Lebl.: silet aura, silent venti, Colum.: silet aër, Ov.: silet nox, Verg.: silet aequor, Verg., mare, Val. Flacc.: silent immotae frondes, Ov.: materia silens, vom nicht knackenden Holze, Plin. – m. folg. Relativsatz, si chartae sileant quod bene feceris, Hor. carm. 4, 8, 21. – Partiz. silēns, schweigend, schweigsam, ruhig, still, silentes venti, Plin.: sil. nox, Verg.: nocte silente od. silenti, Tibull., Ov. u. Liv.: luna silens, Plin.: silente od. silenti lunā (Ggstz. plenā lunā), Cato u. Plin.: silente caelo, Plin.: silenti agmine, Liv.: aerarium silens (friedlich) et quietum, Plin. pan.: silentes anni, die Jahre des Stillschweigens bei den Pythagoreern, Claud.: vineae silentes, noch nicht ausschlagende, Colum.: u. so surculi, sarmentum, Colum.: silentia ova, in denen die Küchlein sich noch nicht bewegen, Colum. – mit ab u. Abl., dies silens a ventis, ein windstiller, Colum. 4, 29, 5. – m. Acc. neutr. statt des Adv., Bauli magnum silentes, in tiefes Schweigen gehüllte, Symm. epist. 1, 8. – II) übtr., still-, untätig sein, ruhen, feiern, aufhören, a) v. Pers.: silent diutius Musae Varronis quam solebant, Cic.: nec ceterae nationes silebant, Tac.: fixa silet Gradivus in hasta, Val. Flacc. – b) von Lebl.: silent leges inter arma, Cic.: si quando ambitus sileat, Cic.: silent carmina, Lucr.: ne sileret sine fabulis hilaritas, Petron. – ➳ Part. Praes. im Abl. Sing. gew. silente; doch auch silenti, wie Cato r. r. 40 (41), 1. Liv. 23, 35, 18 u.a. Ov. met. 4, 84. – synk. Nom. Plur. silenta (loca), Laev. fr. 15 M. (bei Gell. 19, 7, 7): synkop. Genet. Plur. silentum, Verg. Aen. 6, 432 u. catal. 11, 46. Ov. met. 5, 356 u.a. Prop. 3, 12, 33.

…uxoris novis nuptiis locum vacuefecisses, nonne etiam alio incredibili scelere hoc scelus cumulavisti quod ego praetermitto et facile patior sileri, ne in hac civitate tanti facinoris immanitas aut exstitisse aut non vindicata esse videatur. praetermitto ruinas fortunarum tuarum…

Cicero, in Catilinam
…se immisit aperto ; ille ducem haud timidis vadentem passibus aequat. Di, quibus imperium est animarum, umbraeque silentes, et Chaos, et Phlegethon, loca nocte tacentia late, sit mihi fas audita loqui ; sit numine…

Vergil, Aeneid
…profecto contra naturam corpus voluptati, anima oneri fuit. Eorum ego vitam mortemque iuxta aestumo, quoniam de utraque siletur. Verum enim vero is demum mihi vivere atque frui anima videtur, qui aliquo negotio intentus praeclari facinoris aut…

Sallust, Catilina
…, ingrati tacere. nam et quibus studiis hanc dignitatem consecutus sim memet ipsum commemorare perquam grave est, et silere de tantis vestris beneficiis nullo modo possum. qua re adhibebitur a me certa ratio moderatioque dicendi, ut quid…

Cicero, de Lege Agraria
…quisquam. non lubet fugere, aveo pugnare. magna sunt hominum studia. sed nihil adfirmo ; tu hoc silebis. de Statio manu misso et non nullis aliis rebus angor equidem, sed iam prorsus occallui. tu vellem…

Cicero, Epistulae ad Atticum
…, et recte est enim ad volgi opinionem mediocris, ad tuam nulla, ad meam modica, de me silebo, de re loquar. si censenda nobis sit atque aestimanda res, utrum tandem pluris aestimemus pecuniam Pyrrhi ,…

M. Tullius Cicero, Paradoxa stoicorum ad M. Brutum
…Crasso nihil facetius cum laesisset testis Silus Pisonem, quod se in eum audisse dixisset, potest fieri, inquit Sile, ut is, unde te audisse dicis, iratus dixerit. Adnuit Silus. Potest etiam, ut tu…

Cicero, de Oratore
…tot in Sicilia civitates sunt quibus tu per triennium praefuisti arguunt ceterae, paucae et parvae vi et metu repressae silent, una laudat. hoc quid est nisi intellegere quid habeat utilitatis vera laudatio, sed tamen ita provinciae praefuisse…

Cicero, in Verrem
…hoc tempore dictum habebo. nec vero de L. Egnatuleio, fortissimo et constantissimo civi amicissimoque rei publicae, silendum arbitror ; sed tribuendum testimonium virtutis egregiae, quod is legionem quartam ad Caesarem adduxerit, quae praesidio consulibus ,…

Cicero, Philippicae
…tibi ipsi ut probem. consistere usura debuit quae erat in edicto meo. deponere volebant impetravi a Salaminiis ut silerent. veniam illi quidem mihi dederunt, sed quid iis fiet, si huc Paulus venerit sed totum hoc Bruto…

Cicero, Epistulae ad Atticum

Frequency

1834th

most frequent word

Most used by

Valerius Flaccus
Lucan
Vergil
Statius, P. Papinius
Sidonius Apollinaris

Collocations

nox 26
video 24
ne 21
iam 19
magnus 18
tantus 18
noster 17
tuus 17
nullus 16
per 16

sileo

Saved

Recent