silentiarius
sĭlentĭārĭus, ii, m. [silentium].
- A confidential domestic servant (orig. watching for the domestic silence; cf. Sen. Ep. 47, 3), Salv. Gub. Dei, 4, 3; Inscr. Orell. 2956; 3193; cf. Becker, Gallus, 2, p. 99 (2d. ed.).—
- II In the later imperial period, a certain high officer at court, a privy-councillor, Cod. Just. 3, 28, 30 fin.; 15, 62, 25; Inscr. Orell. 3194.
silentiārius, iī, m. (silentium), der Stillegebieter, a) im röm. Privathause, ein Sklave, der darauf zu achten hatte, daß Stille im Hause herrschte u. daß niemand von der ganzen Dienerschaft nur das geringste Geräusch machte (selbst ein Niesen od. Husten wurde sofort mit Stockschlägen bestraft, s. Sen. ep. 47, 3), Salv. de gub. dei 4, 3, 15. Corp. inscr. Lat. 6, 1942. – b) am späteren kaiserlichen Hofe, ein Kammerherr, der für Ruhe u. Ordnung im kaiserlichen Palaste zu sorgen hatte, Cod. Iust. 3, 28, 30 extr. Cod. Theod. 6, 23, 2 sqq. Corp. inscr. Lat. 6, 32003 (ex silentiario).
Mercurius ‥ procacem perpetuo ~ium transfiguravit in silicem
consors meus, paulo prius ‥ ~ius admodumque paciens
hic †bestiarius [l. vestiarius ],a pescryere ; hic †solenciarius [l. ~ius ], idem est
quibusdam ~iis domini pape perferentibus, ad aures nunciorum pervenit ‥
refugium ~ii est, ex quo ponat primum silentium in aula usque dum ponat ultimum, conducere hominem tanto tempore
sĭlentĭārĭus, ĭī, m. (silentium), esclave qui fait observer le silence aux autres : Salv. Gub. 4, 3 || silentiaire, huissier du palais impérial : Cod. Just. 3, 28, 30.