simpulator
simpulātor, ōris, m. u. simpulo, ōnis, m. (simpulum), der Zechgenosse, Fulg. expos. serm. ant. 47. p. 181 ed. Muncker (Helm p. 123, 15 u. 18 liest simpolator u. simpolo).
simpŭlātŏr, ōris, m. (simpulum), convive : Fulg. Exp. serm. ant. 567.