simulate
simulate, feignedly, in pretence, insincerely
simulātē, Adv. (simulatus v. simulo), zum Scheine, mit Verstellung, Cic. Rabir. Post. 33; de off. 3, 68: Ggstz. vere, Cic. in Pis. 27: Ggstz. ex animo, Cic. de nat. deor. 2, 168: verb. ficte et simulate, Cic. ad Q. fr. 1, 1, 4. § 13. – Compar., simulatius exit proditionis opus, Petron. poët. fr. 28, 4.
eleemosyna vel oratio vel jejunium fructus quidem est proprie bonorum sed nonnumquam ~e etiam usurpatus a malis
omnes me repudiant et ~e locuntur et minantur
quibus licet honeste, non ficte, non ~e, sed vere voluntarieque consulimus
amicitia, ut putabatur, reformata, ~o [v. l. ~e ] est concepta, non in veritate solidata
falso dicens ‥ ostendit se ~e ‥ confessum catholicam veritatem, et ideo ipsa confessio est suspecta
rex ‥ Johannes ‥ ~e [cf. ] proposuit regnum Scocie ‥ suo subicere dominio: similate Plusc. VI 43
sĭmŭlātē (14) (simulo), dʼune manière simulée, par feinte : Cic. Nat. 2, 168 ; Q. 1, 1, 13 || simulatius Anth. 476, 4.
simulātē
adv.
- simulatus, from simulo, feignedly, in pretence, insincerely: sive ex animo sive simulate: ficte et simulate.