simulator
simulator, a copier, imitator
sĭmŭlātor, ōris, m. [simulo].
- A copier, imitator (poet. and very rare): excitat artificem simulatoremque figurae Morphea, Ov. M. 11, 634: humani qualis simulator simius oris, Claud. in Eutr. 1, 303.—
- II A feigner, pretender, counterfeit, hypocrite, simulator, etc. (the class. signif. of the word).
- α With gen.: animus cujus rei libet simulator ac dissimulator, Sall. C. 5, 4: segnitiae, Tac. A. 14, 57: belli, Luc. 4, 722.—
- β Absol.: in omni oratione simulatorem, quem εἴρωνα Graeci nominarunt, Socratem accepimus, * Cic. Off. 1, 30, 108: benevolus et simulator, Q. Cic. Pet. Cons. 10, 39: callidus et simulator, Tac. A. 13, 47.
simulātor, ōris, m. (simulo), I) der Nachahmer, figurae, Ov. met. 11, 634: humani oris, Claud. Eutr. 1, 303. – II) übtr., der Heuchler, fälschlich Vorgeber, cuius rei libet simulator ac dissimulator, worin er wollte, heuchlerisch u. verstellt, Sall.: segnitiae, Tac.: simulator in omni oratione, ein Meister in schalkhafter Verstellung (griech. εἴρων), von Sokrates, Cic.: alqm callidum et simulatorem interpretari, in jmd. einen listigen Heuchler zu erkennen glauben, Tac.
hypocrita Graece, Latine ~or. hypo enim Graece falsum, crisin judicium interpretatur
simulo, -as, unde ~or
per quod [sc. Scylla ] figuratur ~ores qui blandimenta ‥ pretendentes ‥ invidas detractiones interius celant
rerum omnium ~or varius et dissimulator
si dicat ‥ se paratum corrigi, sibi credi non debet; sed fictus et ~or ‥ est habendus
~or et callidus provocat iram Dei
sĭmŭlātŏr, (13) ōris, m. (simulo ), ¶ 1 celui qui représente, qui copie, imitateur : Ov. M. 11, 634 ¶ 2 celui qui feint, qui simule : Cic. Off. 1, 108 ; Tac. Ann. 13, 47 || segnitiæ Tac. Ann. 14, 57, feignant lʼindolence, cf. Sall. C. 5, 4.
- 1. (poët.) nabootser [figurae];
- 2. (metaf.) huichelaar (in: gen.; in m. abl.).
simulātor ōris, m
- simulo, a copier, imitator: figurae Morpheus, O.—A feigner, pretender, simulator: in omni oratione, i. e. a master of irony: animus cuius rei libet simulator, S.