spatiator
spătĭātor, ōris, m. [spatior],
- one who walks about, a promenader, Cato ap. Fest. p. 344 Müll.; and id. ap. Macr. S. 2, 10 med.
spatiātor, ōris, m. (spatior), der müßige Herumspazierer, Pflastertreter, Cato oratt. 40. fr. 3 (bei Macr. sat. 3, 14, 9).
Marcum senatorem non ignobilem Cecilium ~orem et Fescenninum vocat [= ]Macrob. Sat. III 14. 9
sunt communes ~ores per noctem et communes perturbatores pacis
nulli pausare licet in lectis dum in choro canuntur matutine preter ~ores monasteriales
spătĭātŏr, (16) ōris, m. (spatior), grand promeneur, batteur de pavés : Cato Orat. 40, fr. 3.