speciatim
spĕcĭātim, adv. [species],
- in particular, specially (post-class.); opp. generatim, Mart. Cap. 9, § 939.
speciātim, Adv. (species), insbesondere, besonders, Vulc. Gallic. Avid. Cass. 6. § 6: Ggstz. generaliter, Mart. Cap. 9. § 939. – ➳ Cic. post red. in sen. 21 jetzt separatim.
membris ‥ quae ~im enumeravi
nullus ‥ sic ~im universa peregit et singula
haec ‥ verba Domini ‥ illis ~im qui ejus resurrectionem videre potuerunt conveniunt
et ~im sedem abbathie
Petrum ‥ istis duobus adhuc magis familiarem secum habuit, et ei ~im tum sepe locutus est, tum multa mandavit
spĕcĭātim (species), en particulier : Capel. 9, 939.