sperno
sperno, to separate; to despise, contemn, reject, scorn, spurn
he did not respond, he scorned us and considered us worth nothing
- to sever, separate, remove (syn.: segrego, separo; perh. only in the foll. passages): jus atque aequom se a malis spernit procul, Enn. ap. Non. 399, 10 (Trag. v. 224 Vahl.): nunc spes, opes auxiliaque a me segregant spernuntque se, Plaut. Capt. 3, 3, 2 (517) Brix ad loc.: ille illas spernit segregatque ab se omnis extra te unam, id. Mil. 4, 6, 17 (1232) Lorenz ad loc.—
- II Transf., subject., to despise, contemn, reject, scorn, spurn (the class. signif.; esp. freq. after the Aug. period; syn.: contemnere, despicere; pro nihilo putare, etc.; opp. colere): meam speciem spernat (a little later: se contemnit), Plaut. Mil. 4, 6, 20 (1235): spernitur orator bonus, horridus miles amatur, Enn. ap. Gell. 20, 10 (Ann. v. 273 Vahl.): non respondit, nos sprevit et pro nihilo putavit, Cic. Phil. 13, 9, 21; id. Rep. 1, 43, 67: cum spernerentur ab iis, a quibus essent coli soliti, id. Sen. 3, 7: sperni ab iis veteres amicitias, indulgeri novis, id. Lael. 15, 54; Hor. Ep. 1, 1, 98: me animo non spernis, Verg. E. 3, 74: comitemne sororem Sprevisti moriens, id. A. 4, 678: quis tam inimicus nomini Romano est, qui Ennii Medeam spernat, Cic. Fin. 1, 2, 4: veritas auspiciorum spreta est, id. N. D. 2, 3, 9: aliorum judicia, id. Or. 13, 41: prodigus et stultus donat quae spernit et odit, Hor. Ep. 1, 7, 20 et saep.: doctrina deos spernens, Liv. 10, 40, 10: conscientia spretorum (deorum), id. 21, 63, 7; 30, 40, 5: ab eo quoque spretum consulis imperium est, id. 41, 10, 9; so, imperium, id. 8, 30, 11: litteras praetoris, id. 30, 24, 3: consilium, Ov. M. 6, 30; Curt. 3, 2, 18: voluptates, Hor. Ep. 1, 2, 55: dulces amores, id. C. 1, 9, 16: cibum vilem, id. S. 2, 2, 15: (genus orationis) spretum et pulsum foro, Cic. Or. 13, 42: haudquaquam spernendus auctor, Liv. 30, 45, 5; cf. Col. 1, 1, 4: haud spernendos falsi tituli testes, Liv. 4, 20, 11: neque morum spernendus, Tac. A. 14, 40: spernens dotis, Ap. Apol. p. 332.—Poet. with inf.: nec partem solido demere de die Spernit, Hor. C. 1, 1, 21: obsequio deferri spernit aquarum, Ov. M. 9, 117.
- 1. (preklass.) verwijderen [se a malis zich distantiëren van];
- 2. (metaf.) versmaden, verachten, minachten, afwijzen [veteres amicitias; alcis litteras; periculum]; (ook m. inf.); — gerundivum spernendus, a, um verachtelijk, verwerpelijk (op grond van: gen.) [morum].
- SPAR-, to separate(old); hence, to despise, contemn, reject, scorn, spurn: abs te spernor?T.: qui te spernit: me animo, V.: comitemne sororem Sprevisti moriens, V.: veritas auspiciorum spreta est: doctrina deos spernens, L.: Consilium, O.: dulcīs amores, H.: partem solido demere de die, H.: obsequio deferri spernit aquarum, O.
-
…. Heri minas viginti pro ambobus dedi Tamen contemptus abs te haec habui in memoria Ob haec facta abs te spernor. Quid istic Phaedria Quanquam illam cupio abducere, atque hac re arbitror Id fieri posse maxime, verumtamen ,…
Terence, Eunuchus
-
…ad Troiam pro caris gesserat Argis necdum etiam causae irarum saevique dolores exciderant animo manet alta mente repostum iudicium Paridis spretaeque iniuria formae, et genus invisum, et rapti Ganymedis honores. His accensa super, iactatos aequore toto Troas…
Vergil, Aeneid
-
…fallebat. Redeuntem colle Lycaeo Pan videt hanc pinuque caput praecinctus acuta talia verba refert restabat verba referre et precibus spretis fugisse per avia nympham, donec harenosi placidum Ladonis ad amnem venerit. Hic illam cursum inpedientibus undis, ut…
Ovid, Metamorphoses
-
…, multa praeclare. itaque, ut saepe dixi, de acumine agitur eius, non de moribus ; quamvis spernat voluptates eas quas modo laudavit, ego tamen meminero quod videatur ei summum bonum. non enim verbo solum posuit…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…bella gesserunt. haec et dicuntur et creduntur stultissime et plena sunt futtilitatis summaeque levitatis. Sed tamen is fabulis spretis ac repudiatis deus pertinens per naturam cuiusque rei, per terras Ceres per maria Neptunus alii per alia, poterunt…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…ferus non audivit, non respondit ; neque eos solum praesentis sed multo magis nos a quibus illi erant missi sprevit et pro nihilo putavit. postea quod scelus, quod facinus parricida non edidit circumsedet colonos nostros, exercitum populi…
Cicero, Philippicae
-
…in quo omnes verborum, omnes sententiarum inligantur lepores. Hoc totum e sophistarum fontibus defluxit in forum, sed spretum a subtilibus, repulsum a gravibus in ea de qua loquor mediocritate consedit. tertius est ille amplus copiosus ,…
M. Tullius Cicero, Orator
-
…saepe perspicuae successerit certissima fides. In eam autem inciderunt inconstantiam, quod libros deteriores, quantum maxime poterant, spreverunt. Quod quamquam in universum suo iure fecerunt, tamen fugere eos non debuit, deteriores cum A in verborum…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…reliqua non illa quidem nulla, sed ita parva sint, ut nulla esse videantur. haec est nec omnia spernentis praeter virtutem et virtutem ipsam suis laudibus amplificantis oratio, denique haec est undique completa et perfecta explicatio summi boni…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…eo loco paratos quo omnis iuventus natandi causa venit ; hinc licet condiciones cotidie legas ; cur huic qui te spernit molesta es redeo nunc ad te, Caeli, vicissim ac mihi auctoritatem patriam severitatemque suscipio. sed dubito quem…
Cicero, pro Caelio