spondeus
spondeus, a spondee (foot of two long syllables)
spondēus (spondīus; sometimes incorrectly written spondaeus), i, m., = σπονδεῖος, of or belonging to libations; hence,
- substt.
- A spondēum, i, n., a vessel used in making libations, Ap. Met. 11, 20, 17.—
- B (Because of its prolonged, solemn character.) A spondee (metrical foot), Cic. Or. 64, 216; Quint. 9, 4, 80 sq.; Hor. A. P. 256; Aus. Ep. 21, 42.
spondēus (spondīus), a, um (σπονδεῖος), zu den Libationen gehörig, subst., I) spondēum, ī, n., ein Gefäß zur Libation, Apul. met. 11, 20. – II) spondēus (spondīus) u. spondēos, ī, m. (sc. pes), der (in den langsamen, feierlichen Melodien der Libationsgesänge bes. gebrauchte) Versfuß – –, der Spondeus, Cic. u.a., Form eos, Ter. Maur. 2312 u. (Akk. -eon) 2201 u.a. – meton., ein Gedicht aus Spondeen, Cic. bei Boëth. inst. mus. 1, 1. p. 158, 2 u. 15 Fr.
scanditur ‘omen’ ~eus
versus dactilicus hexameter, si solis ~eis constiterit, erit xij sillabarum
versus hexameter ‥ vel a ~eo vel a dactylo incipit, quorum prior per duobus longis syllabis consistit, ut ‘dicens’
est ‥ dimeter iambicus qui in Ambrosianis primo loco semper iambo vel ~eo est contentus
surgens temptabat incedere sed unius longitudo alterius dedignabatur brevitatem. ‥ qui trocheus fuit et dactalus venit, ~eus ad propria remeavit. ‥ ~eus ‥ extitit quando pristina pedum equalitas ei restituta est
utque usu majore venus producta tenellos / spondeo stabilit animos pede
spondēus (16) (-īus), ī, m. (σπονδεῖος), spondée [pied métrique formé de deux lon- gues] : Cic. Or. 216.
spondēus or spondīus ī, m
- , σπονδεῖος, a spondee (foot of two long syllables), C., H.