stercoro
stercoro, to dung, muck, fertilize
stercŏro, āvi, ātum, 1, v. a. [stercus].
- To dung, manure with dung, to muck: loca, Varr. R. R. 1, 38; Cic. Sen. 15, 54: agrum, Mart. Cap. 3, § 305; Col. 2, 16, 2; Plin. 17, 9, 6, § 50.—
- II To cleanse from dung: latrinas, Dig. 7, 1, 15: stercorata colluvies, dungheap, Col. 1, 6, 24.
- —Hence, stercŏ-rātus, a, um, P. a., dunged, mucked, manured: locus stercoratissimus, Col. 11, 2, 85; 2, 11, 8.
stercoro, āvī, ātum, āre (stercus), I) (mit Mist) düngen, loca in agro, Varro: agrum, Cic.: utilitas stercorandi, Cic.: meos hortulos plus stercoro quam holero (olero), Gn. Matt. poët. bei Prisc. 6, 91. Vgl. stercoratus. – II) ausmisten, latrinas, ICt.: colluvies stercorata, zusammengebrachter Haufe Mist, Colum.
stercŏrō (13) (stercĕ- Cato Agr. 50 ), āvī, ātum, āre (stercus), tr., ¶ 1 fumer [les terres] : Cic. CM 54 ¶ 2 vider, curer : Dig. 7, 1, 15 ; stercorata colluvies Col. Rust. 1, 6, 24, vidange.
stercorō —, —, āre
- stercus, to dung, muck, fertilize: utilitas stercorandi.