sterculinum

sterculīnum, s. stercilīnium.

sterculinum, ~culinium, ~cilinum, ~quilinum [CL], place for the disposal of dung or other waste, dung-heap; b (as type of baseness or foulness); c (in fig. context). pietas divina ‥ pro fetenti ~quilinio [gl.: locus ubi quisquilie et peripsema proiciuntur; i. loco stercore pleno, meoxe] olfactum ambrosiae et nectaris flagrantiam ‥ contulit Aldh. VirgP 36 p. 283; unde ‥ videtur quia porta ~quilinii [cf. II Esdr. iii 13–14] vocetur illa per quam sordes et immunditiae consuessent egeri Bede Ezra 890D; 793 quando pagani ‥ calcaverunt corpora sanctorum in templo Dei quasi ~quilinium in platea Alcuin Ep. 20; 1199 tenetur ‥ fenum falcare et ‥ cariare, et ~kilinia ecuriare ad custum suum CurR I 77; s1258 inventa sunt passim eorum corpora ‥ quina vel sena in porcariis, ~quiliniis, et lutosis plateis M. Par. Maj. V 690; 1286 ~culenium, ~culunum (White Notley, MinAc Essex) MFG (ed. 1968) p. 34 (cf. ib. (ed. 1997) p. 40: ~culenum, ~culinum, ~culunum); in sterquillino Job consolantur amici Vers. Peterb. Psalter 69; 1395 faciunt quoddam magnum ~culinum vocatum dunghulle Pub. Works II 62; 1416 super murum cimiterii jacet unum ‥ abhominabile ~quilinium pro macellaria civitatis ‥ ubi intestina et fetores animalium sparguntur Fabr. York 248; ~quilinium, A. a donghepe WW; starquilinium [gl.: myxon] WW; hoc fimarium, hoc ~culinium, a muckelle WW.  b ad nuptias petita, ob potiorem virginitatis gloriam ut spurca ~quilinia [gl.: meoxena, inmunditias] sprevit Aldh. VirgP 44 p. 296; homines tenebrosi, de stellis mutati in carbones, de celo in ~quilinium proruentes Ailr. Serm. 404C; obstupescens quod ‥ a summo ‥ celo egressus sit unicus Patris ad visitandum in ~quilinio vermiculum suum J. Ford Serm. 43. 10; sicut meretrix, sicut taberna, sicut exercicium causarum, quod totum est ~quilinium fetidum et congregacio peccatorum O. Cheriton Fab. 28a; sol ipse rutilus, Phebus et Cinthia, / totaque fabrice celestis gloria, / collata virgini sunt fex, sunt scoria, / sunt pus, sunt palee, sunt sterquilinia Walt. Wimb. Carm. 184.  c portam ergo ~quilinii in Hierusalem aedificant [cf. II Esdr. iii 13–14] qui illos ‥ ordinant per quos vitiorum sordes ab electorum mentibus expurgentur Bede Ezra 890D; 800 nisi legerem ‥ aurum in ~quilinio inventum lavandum esse et thesauro dominico inserendum. nam ‥ Paulus aurum sapientiae, in stercore poetarum inventum, in divitias ‥ transtulit prudentiae Alcuin Ep. 207; attendere ‥ quales ‥ sumus in ~quilinio corporis J. Ford Serm. 113. 7; ecce Job alium, / qui sordes omnium / supra sterquilinium / rasit constitutus P. Blois Carm. 17. 4.

stercŭlīnum, (14) ī, n. (stercus), tas de fumier, fosse à fumier : Cato Agr. 2, 3 ; e sterculino effosse [vocatif] Pl. Cas. 114, déterré dʼun tas de fumier ! || [fig.] ordure ! fumier ! [injure] : Pl. Pers. 406 ; Ter. Phorm. 526.

sterculīnum (sterquil-, Ph.), ī, n

• stercus, a dung-heap, dung-hill.—As a term of abuse, T.