Stercutus
Stercutus, ī, m. (stercus), der Düngergott, nach einigen ein Beiname des ländlichen Saturnus nach anderen des Picumnus, Plin. 17, 50. Macr. sat. 1, 7, 25. Lact. 1, 20, 36 u. epit. 21, 2. – ders. Sterculus, Tert. apol. 25 u. ad nat. 2, 9. Prud. perist. 2, 449. – u. Sterculīnius, Serv. Verg. georg. 1, 21 u. Aen. 9, 4. – u. Sterces, is, m., Augustin. de civ. dei 18, 15. Vgl. übh. Zeune Macr. sat. 1, 7, 25.
Stercŭtus, v. Sterculius.