suadela
suādēla (less correctly suādella), ae, f. [suadeo].
- Exhortation, suasion, persuasion (ante- and post-class.): jam perducebam illam ad me suadela mea, Plaut. Cist. 2, 3, 24 (566): suadela depravata, Ap. Dogm. Plat. 2, p. 28, 15.—Plur.: his et hujusmodi suadelis, etc., Ap. Met. 9, 18, 17.—
- II Suadela, personified, the goddess of Persuasion, the Gr. Πειθώ, Hor. Ep. 1, 6, 38.
suādēla, ae, f. (suadeo), I) das Zureden, die Überredung, Plaut. cist. 566. Apul. de dogm. Plat. 2, 27. Porph. Hor. ep. 16, 23. Plur., Apul. met. 9, 18. – II) personif., Suadela = Πειθώ, die Göttin der Überredung, Hor. ep. 1, 6, 38.
sociamque catervam / ‥ / blandiloquis studuit creber firmare suadelis
illecebrosas nunc antiqui hostis plus priscorum tempore patrum augmentatas ‥ temptacionum ~as
cum videret se quod persuadebat persuadere non posse, reginae matri Eadivae verbum imposuit ~ae
coepit insistere omni ~a paternae dulcedinis
inimicitiam suscepit rex Henricus, transversus hominum pessimorum ~a
unus erat qui nullis ammonitionibus nullis ~is adduci potuit
securiorem sumit ~am et dicit ‥
suādēla, æ, f. (suadeo), persuasion, talent de persuasion : Pl. Cist. 296 || déesse de la Persuasion : Hor. Ep. 1, 6, 38.
Non autem exquires a nobis... ornamenta verborum, neque Suadelam, quam nescimus.Jac. de Layto in Annal. Estens. apud Murator. tom. 18. col. 998 :
Et circa talem Suadelam adhibebat solicitudinem incessantem.