subscus
subscūs, ūdis, f. [sub-cudo],
- the tongue or tenon of a dovetail: subscudes appellantur cuneatae tabellae, quibus tabulae inter se configuntur, quia, quo eae immittuntur, succuditur, Fest. p. 306 Müll.: nec ulla subscus cohibet compagem alvei, Pac. ap. Fest. l. l. (Trag. Rel. v. 250 Rib.): terebratus multum sit et subscudes additae, Plaut. ib.; Cato R. R. 18, 9; Vitr. 4, 7; 10, 6; 10, 10.—Plur.: subscudibus et catenis uncis retentari, Arn. 6, 16.—Collat. form of plur. subscudines, Aug. Civ. Dei, 15, 27.
subscūs, ūdis, f. (sub u. cūdo), eine Art von Verklammerung, in Gestalt eines doppelten Schwalbenschwanzes, bestehend aus zwei securiculis, Cato u. Vitr.: s. ferrea, ein starkes Eisen, das zwei in der Mitte zusammengesetzten Schwalbenschwänzen gleicht, auf dem senkrechten Mühleisen befestigt ist, den Läufer trägt und diesen Mühlstein unmittelbar umwälzt, die Haue, Vitr. – Plur. subscudes, Arnob. 6, 16: Nbf. suscudines, Augustin. de civ. dei 15, 27, 3. p. 118, 12 D2.
subscūs, (16) cūdis, f. (subs, cudo), tenon, queue dʼaronde : Pac. d. Fest. 306 ; Cato Agr. 18, 9 ; Vitr. Arch. 4, 7.