subsedere

subsedere [CL sub-+sedere, cf. subsidere] 1 to refrain (from), give up, cease (cf. supersedere). b (w. inf.) to omit or neglect to. de caeteris ‥ nunc est ~endum; de quibus jam alibi dictum est vel suo tempore dicendum Gosc. Transl. Aug. 26C; quod ‥ sine turbatione regni ‥ procedi non possit, attendentes quod si peccatum non debeat pro scandalo evitando committi, bonum tamen quod agi debeat ‥ intermittitur ‥ discretioni tue ‥ mandamus quatinus si contra ‥ clericos sine scandalo procedere non poteris, ~ere procures (Lit. Papae) M. Par. Maj. III 473.  b qui cum facere ~erit, ac si vicecomiti breve ‥ non remiserit Fleta 39. 2 (tr.) to besiege (cf. obsidere). s1346 rege ~ente Calesiam Chr. Ed. I & II II 149.