subsessor
subsessor, ōris, m. [subsido], a waylayer, lier-in-wait (post-Aug.).
- I Lit.: subsessores vocantur, qui occisuri aliquem delitescunt, Serv. Verg. A. 11, 268; cf. id. ib. 5, 498: subsessores cum venabulis, Petr. 40, 1.—
- II Trop.: alieni matrimonii, Val. Max. 2, 1, 5; 7, 2, ext. 1; cf.: subsessoris et adulteri persona, Arn. 4, p. 142.
subsessor, ōris, m. (subsideo), der niederkauert, um zu lauern, der versteckte Auflaurer, -Aufpasser, v. Jäger od. Banditen, Petron. 40, 1. Sen. Hipp. (Phaedr.) 51 (56): trium filiorum, Sen. contr. 2, 1 (9), 20. Vgl. Serv. Verg. Aen. 5, 498; 11, 268. – übtr., matrimonii alieni, Val. Max. 2, 1, 5 u. 7, 2. ext. 1: absol., Arnob. 4, 25 u. 5, 20.
terram quam tenuit Alwinus Kybbel et Ailwardus ~or ejus libere cum sacha et socha
subsessŏr, (15) ōris, m. (subsido), celui qui se tient en embuscade, à lʼaffût : Petr. 40, 1 ; Serv. En. 11, 268 || [fig.] Val. Max. 2, 1, 5 || séducteur, suborneur : Arn. 4, 28 ; 5, 20.